Torwar niestety nie wypełnił się do ostatniego miejsca, ale nadal solidna rzesza fanów zgromadziła się na trybunach. To co się rzucało w oczy to bardzo skromna scena składająca się tylko z podestu i kilku małych ekranów za plecami muzyków(niestety podzielonych, przez co animacje były potem niewidoczne i niezrozumiałe). Nie było żadnych dużych telebimów po bokach sceny, tak żeby fani z ostatnich rzędów widzieli cokolwiek. W porównaniu do tego, co zaprezentował Mrozu dwa tygodnie wcześniej w tej samej hali, to zapachniało biedą. Ja rozumiem, że podróżując po Europie nie da się codziennie budować skomplikowanej konstrukcji, ale można się było trochę przyłożyć do oprawy wizualnej koncertu.
A może Europe stwierdzili, że dobra muzyka obroni się w każdych warunkach? To sprawdźmy czy tak rzeczywiście było. Koncert rozpoczął się punktualnie od "Scandinavian Eyes", mojego faworyta z nowej płyty, ale koncertowo jakoś mi nie podszedł. Odsłuchałem na spokojnie w domu i wersja płytowa zdecydowanie wygrywa. Zaraz potem pojawiło się spokojne "Walk The Earth". Dopiero jako trzecie rozpędzone "Supersticous", od którego powinni rozpocząć, bo to prawdziwy rockowy banger.
W 2010 koncert rozpoczął się od "Last Look At Eden", które również teraz wybrzmiało na Torwarze. Chwilę potem blade "War Of Kings". W tym momencie miałem wrażenie, że Szwedzi przyjechali odbębnić kolejny występ na trasie. Joey Tempest (wokalista dla tych co nie znają) próbował mówić po polsku, ale nie wiem czy w Polsce z 2026 roku jeszcze na kimś robi wrażenie, że gwiazdor ze sceny powie "zajebiście". Z całym szacunkiem dla Szwecji i innych krajów, ale Polska pod wieloma względami już przegoniła ten "mityczny" zachód, którym nas karmiono od dziecka. Ludzie oczekują określonego poziomu artystycznego, a nie igrzysk dla gawiedzi. A na scenie wszystko niby odegrane poprawnie, ale bez jakiejś wyraźnej iskry i chęci. Na szczęście z czasem to się zaczęło zmieniać. Widocznie weterani potrzebują więcej czasu, żeby się rozpędzić.
Znakomicie wypadło balladowe "Prisoners In Paradise", którego wcześniej nie słyszałem, za chwilę poprawione przez "The Cult Of Ignorance" również z nowego krążka, oparte na prostym riffie i chwytliwym refrenie. Nareszcie machina Joey'a Tempesta i Johna Noruma zaczęła się rozpędzać. A przed nami przecież jeszcze cały zestaw hitów z płyty "The Final Countdown".
Przed tą przysłowiową "truskawką na torcie", na ekranach pojawił się krótki trailer o początkach zespołu wraz z urywkami pierwszych występów. Ale, że obraz był pocięty na pięć małych pionowych ekranów to całość była słabo widoczna. Pomysł dobry, wykonanie takie sobie. Na szczęście muzycznie Europe pokazali w końcu pełnię możliwości. Świętowanie zaczęli od dwóch mega-hitów: rockowego hymnu "Rock The Night" i wzruszającej ballady "Carrie". Następnie wokalista zapowiedział, że przeniesiemy się do sali prób z lat 80., po czym scena przy dźwiękach "Danger On The Track" zamieniła się w chaotyczny zestaw kręcących się po niej techników pośród plątaniny kabli i wokalistę zajadającego pizzę. Świetna sprawa, bo takiego podejścia do własnej muzyki jeszcze nie widziałem.
Dla mnie najlepszym numerem wieczoru było "Cheerokee" z soczystym riffem i świetną solówką Noruma. Pozostałe numery były utrzymane w typowym dla lat 80. stylu - riff, syntezatory plus zapamiętywalny refren. Takie "Ninja" to mógłby spokojnie być kawałek Iron Maiden, w "Heart Of Stone" pobrzmiewają nuty z Def Leppard, a w "On The Loose" można się doszukać stylu Bon Jovi. Wszystkie bandy z tamtych czasów (Van Halen chociażby) były przesiąknięte pewnym stylem i charakterystycznymi dźwiękami. Chociaż ja preferuję lata 90. na których się wychowałem, to czasem warto wrócić do tego co było wcześniej. Oczywiście z wykonanym na wielki finał "The Final Countdown", opartym na wybitnym riffie syntezatorowym. Trzeba oddać, że to jeden z tych rockowych hymnów, które są ponadczasowe. Choć uważam, że to niesprawiedliwe, żeby Europe oceniać w oparciu tylko o ten hit. Na Torwarze udowodnili, że mają do zaoferowania dużo więcej i to z różnych okresów twórczości.
John Norum – gitara
John Levén – gitara basowa
Mic Michaeli – instrumenty klawiszowe
Ian Haugland – perkusja
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz